این غول آهنی را بیشتر از بچه‌ام دوست دارم

نويسنده : عبداللهی ازگمی-علی - ساعت ٩:٥٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢ اسفند ۱۳۸۸

داستان ساخت ناوشکن،داستان بسیار قشنگی است که نشان از رسیدن دارد در جاده خواستن و کوشیدن.

بی شک، هر ملتی که تلاش کند،

تلاشی پی در پی، پیگیر و خستگی ناپذیر،

به مقصد و هدف خود خواهد رسید.

البته، این مقصد و هدف تنها در ساخت یک ناوشکن خلاصه نمیشود بلکه همه ابعاد یک جامعه و همه جهت های آن باید پیشرفت کند اما همین ساخت ناوشکن نشان از این دارد که میتوان رسید.

اما رسیدن، همیشه بعد از رهبری و مدیریت کلان، تلاش اجزاء و ارکان و اشخاص یک جامعه را طلب میکند.

بی شک، رسیدن مستلزم تلاش و کوشش خارق العاده آدم های یک جامعه است. تلاشی که فراتر از یک زندگی معمولی خواهد بود.

در داستان ساخت ناوشکن، فرازی وجود دارد که برایم بسیار جالب بوده است. فرازی که هر خواننده و شنونده را به گفتن احسنت و آفرین به پدید آورندگان آن وا میدارد.

هر چند نوشتن ما میتوانیم در جای جای مراسم افتتاحیه شائبه سوء استفاده یک جریان سیاسی خاص را بر می انگیزاند اما همگان میدانند که چنین کاری تحت مدیریت و فرماندهی حضرت فرماندهی کل قوا و بر اثر تلاش شبانه روزی قریب به ١٢ سال صورت گرفته است و دامنه آن بسی فراتر از شعارهای صرفا" انتخاباتی ی جریان خاص است.

کاش، چنین رهبری و چنین عزمی در همه زمینه ها وجود داشت.کاش چنین عزمی را مدیران اجرائی کشور هم داشتند و کاش افق دید مدیران ارشد اجرائی کشور نیز این قدر فراخ و گسترده بود. چیزی که باعث آن میشد که مزه و طعم ٣٠ سال انقلاب را همگان و در همه ابعاد بچشند:

اما داستان این غول آهنی را بیشتر از بچه‌ام دوست دارم:

مغموم و آویزان کنار ناوشکن قدم می‌زدم. طولش تقریباً هم اندازه طول زمین فوتبال است و عرضش کمی بیشتر از طول هلی‌کوپترهای معمولی. جلویش یک توپ و دو تیربار دارد، وسطش چهار موشک چینی و عقبش 4 موشک آمریکایی. می‌تواند در شعاع 3000 مایلی عملیات کند و قابلیت حمل هلی‌کوپتر دارد. ایران با ساختن این ناوشکن چهاردهمین کشور طراح و سازنده این دست جنگ‌افزار است. اینها را مردی سفیدپوش به یکی از بچه‌های تیم خبری می‌گفت. نزدیک شدم و سلامی کردم و ایستادم به گوش دادن. افسر سفیدپوش می‌گفت: یادم نمی‌رود 12 سال پیش رهبر توی همین ساختمان ـ و با دست ساختمانی را پشت حوضچه نشان‌مان داد ـ آمده بود بازدید، یک ماکتی را از همچین ناوشکنی دید.

سوال کرد و گفتیم این ناوشکن چیست و چه خصوصیاتی دارد. بعد ایشان گفت خوب شما که ماکتش را ساختید چرا خودش را نمی‌سازید؟ بعد هم جدی‌تر شدند و دستور ساخت ناوشکن با قابلیت حملی هلی‌کوپتر و پرتاب موشک را صادر کردند. ما 12 نفر بودیم که بعد از دستور رهبر تا مدتی گیج بودیم. دو سه ماهی طول کشید تا به خودمان بیاییم که می‌خواهیم چکار کنیم. مطالعات روی آب و ورق‌های مخصوص و نیازهای خودمان و خصوصیات ناوشکن‌های موجود در جهان شروع شد. همان موقع‌ها بود که بچه‌ام به دنیا آمد. بعد با دست به ناوشکن اشاره کرد و گفت: این غول آهنی هم سن بچه من است ولی بیشتر از بچه‌ام دوستش دارم. صبح زود می‌آمدیم روی آن کار می‌کردیم و وقتی برمی‌گشتم خانه هم ساعت 12 ـ 11 شب و بچه خواب. بچه را مادرش بزرگ کرد، این غول را هم ما. 65 نفر شبانه‌روز مستقیما روی آن کار کردیم. چهار ساله اصل کار تمام شد، قرار بود موتورش را یک شرکت آلمانی بدهد که بعد از چهار سال برو و بیا آخرش به خاطر تحریم نداد. بعد یک شرکت فرانسوی قرار شد سیستم رانش را بدهد بعد از سه سال فقط موتور را داد. ما هم همه طراحی‌ها را براساس موتور آلمانی کرده بودیم، مجبور شدیم کلی ناوشکن را عوض کنیم. حالا فرانسوی‌ها هم گیربکس و شفت و پروانه را ندادند. دیگر تصمیم گرفتیم خودمان بسازیم، گفتیم گورپدرشان! یک روز یکی از بچه‌ها گفت رضا من دارم گیربکس طراحی می‌کنم. رفتم پای کامپیوتر دیدم توی اتوکد چند تا دایره کشیده! ولی باور کنید خودش گیربکس را طراحی کرد و یک شرکت هم توی اصفهان ساخت. فقط 4 ـ 3 کشور توی دنیا می‌توانند یک چنین گیربکسی طراحی و تولید کنند، شاهکار بود، شفت 12 متری ساختیم. الان دیگر هر شناوری بخواهیم می‌توانیم بسازیم. الان از خوشحالی نمی‌دانم چکار بکنم. شاید یک مدت بروم استراحت کنم. این یک شاهکار است. شما شاید خیلی سر درنیاورید. در خاورمیانه و خلیج‌فارس هیچ کس حتی فکر ساختن چنین چیزی را هم نکرده که ما ساختیمش!

برگرفته شده از اینجا

و از اینجا

بر چسب ها: اجتماعی، مقام معظم رهبری

روز نوشت هایی درباره خانواده، زندگی، جامعه، فرهنگ، سیاست و غیره