توی مغازه ام.
تلویزیون دارد یک جلسه بسیار صمیمی هیئت دولت آقای رجائی را در محضر حضرت امام رضوان الله تعالی علیه نشان میدهد.
حضرت امام (ره) هم با روی گشاده با آن لحن ملکوتیشان، کنار هیئت دولت نشسته اند و دارند شاگردان و مریدان خودشان را نصیحت میکنند و باید و نباید میکنند.
کمی بعد،
دوربین زوم میکند بر روی چهره شهید رجائی و شهید باهنر.
.
.
با خودم فکر میکنم که چرا در طول این سالها،
هیچگاه تلویزیون دیدار حضرت امام(ره) با دولت آقای موسوی را نشان نداده است؟
چرا در این دوران بعد از انتخابات برای تلطیف احساسات مردمی که به میرحسین موسوی رای داده اند و بی شک او را دوست هم داشته اند، تصویری از آن همه سالها پخش نمی کند؟
چرا هی همه میخواهند این بنده خدا را در مقابل قرار دهد؟
چرا او را در کنار قرار نمی دهند و بجایش سعی دارند او را کنار بزنند؟
بی شک،
طرفداران میر حسین موسوی هم،
کم کم،
خودشان را کنار احساس میکنند.
کاری که اصلا خوب نیست.
اینکه قشر وسیعی از جامعه را هی ترد کنند و هی بترسند که آنها ١٣ آبان نیایند عرض اندام کنند، ١۶ آذر نیایند عرض اندام کنند، ٢٢ بهمن نیایند عرض اندام کنند و ... .
خدا کند،
٢٢ بهمن امسال،
همه با هم بیایند،
کسی شعار بر علیه کسی ندهد.
کسی دیگران را خس و خاشاک و معاند و منفاق و ... نخواند.
در سالروز پیروزی انقلابی که همه ما در سرد و گرمش، در تلخ و شیرینش، در شادی و غم اش، بعنوان یک امت واحده مسلمان، شریک بوده ایم.
خدا کند.
